Ο FREEQUENCY ΞΕΚΙΝΑ. ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΙΤΕ...

Έγειραν την πλάτη τους στην καρέκλα και άναψαν τσιγάρο.
Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Εσωτερική κραυγή, ηρεμία και ευτυχία.
Όχι από θάλασσα ή από έρωτα...
Και μετά..μετά από δέκα δευτερόλεπτα...

- Μαλάκες, δεν έχουμε τραγούδι...Σε 20" τελειώνει...
- Δώσε μου μικρόφωνο. Θα μιλάω μέχρι να βρειτε.

Δυο ρουφηξιές ακόμα...ίδια βλέμματα...κι αυτό το μόνιμο πια "ρε, δεν το πιστεύω!!!"

Κι όμως, αυτή η αρχική ιδέα που είδε δυο φορές τον Οκτώβρη να περνά έξω από εκείνη την αυλή, την τρίτη δεν του χαρίστηκε.

Ο freequency ξεκινά να εκπέμπει.
Ο freequency ξεκινά να εκπέμπει επίσημα.
Ο freequency ξεκινά να εκπέμπει επίσημα την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2009.

Και σαν τις ασκήσεις της γλώσσας, τότε που μαθαίνεις τους ρηματικούς τύπους και τις προτάσεις, έτσι κι εμείς μαθαίνουμε. Γιατί θέλουμε.
Θέλουμε να μάθουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και τη γραφή μας. Και να αφήσουμε ένας ίχνος. Σαν τις γραμμές των αεροπλάνων στον ουρανό, ανάμεσα στα σύννεφα.
Είμαστε στον αέρα, πετάμε...κυριολεκτικά και μεταφορικά...μέσα μας κι έξω μας...

Μας...
Δικό μας...
Όλων...

Μάλλον αυτό είναι ο freequency. Ένα εντελώς πολυσυλλεκτικό ραδιόφωνο.
Άνθρωποι που θέλουν να εκφραστούν μέσα από τα κοινά τους και τις διαφορές τους.
Και είναι δικός μας. Όχι δικός σου και δικός μου...
Ο freequency είμαστε εμείς και είναι πάνω από τους ίδιους μας τους εαυτούς.
O freequency είναι τρόπος σκέψης, τρόπος για να διεκδικείς, για να ακολουθείς το μακρινό φως που φωτίζει αυτό που κυνηγάς και θέλεις να γίνεις.

Φωτίζουμε με φως και σκοτάδι και ξεκινάμε.

Πρώτη επίσημη εκομπή τα μεσάνυχτα της Παρασκευής (23/10/09), 00:ο1.
Θα είμαστε όλοι εκεί. Όλοι οι συμμετέχοντες.
Για να πανηγυρίσουμε με το δικό μας τρόπο.

Συντονιστείτε...!!!!!!!!!!!!!!

Υ.Γ. Ενά μεγάλο "ευχαριστούμε" στο Γιώργο Τριανταφυλλάκο (www.backpacker.gr) ο οποίος με τη δουλειά του, τις ιδέες του και την εξαιρετική αιθητική του, έχτισε τον "τοίχο" και κόλλησε τις "αφίσες" μας. Χωρίς αυτόν όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα.

ΕΔΩ ΚΙ ΕΚΕΙ...

"Απο μακριά ακουγόταν μια γνώριμη μελωδία. Τα μάτια μου ήταν ορθάνοιχτα και ένιωθα έντονα της συσπάσεις του προσώπου μου. Θυμός, γέλιο, απορία. Δεν ήμουν ξύπνιος όμως. Η μελωδία εξακολουθούσε ν' ακούγεται. Δεν μπορούσα να διακρίνω ακριβώς τη μελωδική γραμμή, ούτε να καταλάβω τί έλεγε...μετά από λίγο δυνάμωσε...και τότε συνειδητοποίησα πως παρεμβάλλονταν κάποιες στιγμές κάποια λόγια ενώ το σταθερό μέρος επαναλάμβανε ακατάπαυστα ένα δίφθογγο, μετά ένα σύμφωνο και στο τέλος, ένα φωνήεν...
μπλα - μπλα - μπλα - μπλα ...
Και τότε πορφυροί χαρακτήρες που δε βρήκαν γυναικεία χείλη ν' ακουμπήσουν, σχημάτισαν στο κρύσταλο της τηλεόρασης μια παράξενη -απ' αυτές που συμπυκνώνουν δευτερόλεπτα αλήθειας κάποιου- φράση...
"Βαρύ ναρκωτικό, ζόρικος κι εξαντλητικός μαζοχισμός, οι τηλεμαχίες"...
(Ασθενής, τηλεφωνεί σε κατάσταση πανικού στον ψυχίατρό του και του περιγράφει ακριβώς τα συμπτώματα)

Πρόκειται για σοβαρή διανοητική βλάβη που προκαλείται ύστερα από μια βραδιά καταχρήσεων με τηλεμαχίες (τί αστεία λέξη, πολύ μ' αρέσει) και εκπομπές ανασκόπησης στη συνέχεια.
Κατά τη διάρκεια της "μέθης" εμφανίζεται στην τηλεόραση του παθόντα, ως λύτρωση - εξήγηση, το μήνυμα που εξηγεί στον ίδιο τις αιτίες που τον οδήγησαν στην κατάσταση που μόλις βρίσκεται.
Αντιμετωπίζεται, όπως όλα εξάλλου, με αέναη, αδιάλειπτη, εξοντωτική, παρατεταμμένη, συνεχή, .........................., ..........................., ......................., (συμπληρώστε με καθαρά γραμματάκια και πάντα με μολυβάκι, συνώνυμες λεξούλες) έκθεση στην αληθινή ζωή.

Δεν εξετάζω, δεν ψάχνω να βρω ποια μεμονωμένα σημεία ίσως με κάλυψαν στην πρωτότυπη αυτή βραδιά.Με το ποιός νίκησε, που λένε και οι μεγάλοι και φτασμένοι δασκάλοι (καλά το τόνισα) της δημοσιογραφίας. Σημειωτέον, ότι όλες αυτές οι παράλληλες συνδέσεις με απογοήτευσαν. Μα καλά επιτρέπεται ολόκληρη διακαναλική Αθλητική Δευτέρα και να μη δείξει τις αμφισβητούμενες φάσεις? Και η πιο μέτρια αθλητική μαραθώνια ανάλυση, το κάνει...Α, ούτε μετακίνηση οπαδών είχε...τελοσπάντων συνεχίζουμε...
Το θέμα λοιπόν, έχει να κάνει, αυτό δηλαδή μου κόλλησε εμένα, με τον τόπο της κουβέντας και τη θέση τη δική μου. Την απόσταση δηλαδή και το ενδιά-Μεσο.
Κι ετυμολογικά δηλαδή να το δεις, "στην ένδοξότατη των γλωσσών, γλώσσαν ημών" αυτό το τηλε-, σημαίνει και πάλι κάτι κακό.
Πολύ μακριά...τί χειρότερο δηλαδή...Βάλε και όλα τα β' συνθετικά που του φορτώσαμε στην πλάτη του...τηλεόραση, τηλεθεατής...

Και δυστυχώς είναι πολλοί οι τηλεθεατές σήμερα.
Σκέψου, πόσους κοιτάζουν τη ζωή από μακριά, μόνο πίσω από το τζάμι της ασφάλειάς τους και μόνο μέσα από το τζάμι που απεικονίζει - όπως εκείνο θέλει - την πραγματικότητα...είτε να ταυτίζονται έιτε να αποστρέφονται αυτό που οι πολιτικοί και η τηλεόραση όρισαν ως μοναδική αντιστοιχία της έννοιας "πολιτική"...

"Η ζωή είναι αλλού", όμως.
Δεν είναι εκεί...Είναι κάπου πιο κοντά...Εκεί, που οι έννοιες είναι πιο καθαρές και δεν τις συγχέεις. Ακόμα πιο κοντά. Πλησίασε κι άλλο, μη φοβάσαι.
Εδώ.
"Εδώ (που) η θλίψη (της τηλεόρασης) δεν κερδίζει ποτέ".

ΑΠ' ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ...ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΠΙΣΩ...

Μάλλον περισσότερο για να μη μείνουμε από απουσίες επιστρέψαμε...για να αγοράσουμε τα απαραίτητα, πριν ξεκινήσουν τα σχολεία...
...για να μην προκαλούμε την οργή των φίλων...κι ακόμα, γιατί οι τσέπες μας ήταν πιο ελαφριές από ποτέ...

Παράλληλα, τα τελευταία 24ωρα, έχουν βουήξει οι "γνωρίζοντες", τα δημοσιογραφικά πηγαδάκια, τα έγκριτα ΜΜΕ, τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία και όλες οι μεσημεριανές εκπομπές...έχουν βουήξει, που λες, ότι με βάση τις πληροφορίες τους πολύ σύντομα ένα νέο web radio πρόκειται να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά (που ανεβαίνει σταδιακά η στάθμη τους) - και τα απόβλητα των εργοστασίων που εκβάλλουν σ' αυτά, πια, παντού, έτσι όπως έχουμε καταντήσει- σε όλη την υφήλιο...

Αυτή τη φορά όντως, μπορώ να σου πω, ότι δεν ψεύδονται...
Με βάση τις εκτιμήσεις των συμβούλων, των τεχνικών, των υπευθύνων, των κλητήρων, της πλειάδας των έμπειρων και έγκριτων μουσικών παραγωγών και της δημοσιογραφικής ομάδας με την οποία έχουμε επανδρώσει την άρτια εξοπλισμένη αίθουσα σύνταξης...μπορώ να σας πληροφορήσω -εγώ ο ειδήμων-, εσάς αγνούς και άμαθους αναγνώστες μου...ότι...
We' re coming...
(η ερμηνεία της φράσης είναι δική σας. Ανάλογα με την ώρα και με τη διάθεση που διαβάζετε)
...Σοβαρά τώρα, σιγά - σιγά τα καταφέρνουμε...
Πολύ σύντομα ο Freequency θα είναι κάτι παραπάνω, από τρεις γραφικούς τύπους οι οποίοι, πού και πού, ανεβάζουν κανένα post (θα είναι παραπάνω, που θα μιλάνε κιόλας και το ίδιο πράγμα θα κάνουν...χαχα!!!).

...

Ακόμα στο καλοκαίρι έχουμε μείνει...
(σημ. η χρήση του α' πληθυντικού προτιμάται από το γράφοντα για το απόσπασμα που ακολουθεί, για να δημιουργήσει στον αναγνώστη την ψευδαίσθηση ότι αυτό το blog απαρτίζεται από δύο και πλέον συντάκτες. Εναλλακτικά προκρίνεται η εξήγηση, ότι "έτσι μου κάθεται, καλύτερα").
Διατηρούμε (στη μνήμη πια) ζωντανό το πατζάρι, το οποίο είχαμε τοποθετήσει προσεκτικά στις αποσκευές. Επιλέχθηκε, διότι όπως δηλώνεται και στη σπεσιαλιτέ της ημέρας...
"Το πατζάρι είναι το πιο έντονο ζαρζαβατικό"...
Το συγκεκριμένο πατζάρι περιπλανήθηκε για 40 ημέρες στο Αιγαίο και σε συνδυασμό με αρκετό αλάτι της θάλασσας, ακόμα περισσότερη άμμο και διάφορα λιπαρά προϊόντα οικειοθελούς μαυρίσματος (τα οποία κάνουν την άμμο να σ' ερωτευτεί, να θέλει να γίνεις πατέρας των παιδιών της και να μη σ' εγκαταλείψει ποτέ) κάλυψαν τις μυρωδιές - θα πουν οι κακεντρεχείς-, ή καλύτερα δημιούργησαν το πραγματικό Άρωμα του Ονείρου.
Κι όπως μάλλον γνωρίζεις καλά, οι μυρωδιές αποθηκεύονται πολύ έντονα στη μνήμη...κι όταν θυμάσαι...εεε..."ραγίζει όποιος θυμάται", αλλά προφανώς ζει πιο συνειδητ(οποιημέν)α...πόσο μάλλον όταν οι αναμνήσεις είναι από εξαιρετικά μέρη και διακοπές...

Και μετά, και μετά???

Ε, τι μετά??? Επιστροφή. Όχι με απαισιόδοξο τόνο. Μόνο με ανάμνηση...αυτήν ακριβώς που κάθεσαι και απευθυνόμενος σε έναν από τους καλοκαιρινούς σου "συνδαιτημόνες", λες:
"Ρε μαλάκα, τί κάνουμε εδώ???Πάμε πάλι διακοπές..."
Κι αυτό ξέρεις συνήθως πότε το λές?

Τότε που μαθαίνεις για επερχόμνες εκλογές και βλέπεις μεσήλικα αγοράκια μανικετοκουμπωμένα, ανέμελα να γυρνούν, από γραβάτα σε γραβάτα κι από κανάλι σε κανάλι όλη μέρα...και να διατυμπανίζουν για το μήνυμα που πήρε ή πού θα πάρει ο κόσμος (εσύ πήρες κανένα?), για νωπές και μπαγιάτικες και λαϊκές εντολές, οράματα, για αλλαγές και σφάλματα...και τότε δε μένει τίποτα άλλα, παρά να πλησιάσει ο δείκτης πίσω απ' τον ουρανίσκο...

"Ρε μαλάκα, τί κάνουμε εδώ???Πάμε πάλι διακοπές..."
Ωχ, πάλι το είπα???Μαλακία μου, το ξέρω, ζητώ συγγνώμη, έχουμε πει δε βρίζουμε, αλλά ακόμα μεγαλύτερη μαλακία μου που άνοιξα την τηλεόραση σήμερα το μεσημέρι...άλλη ζώνη αυτή...αλλά ο δείκτης πάλι προς την ίδια κατεύθυνση κινείται...

Αυτά, προς το παρόν, θα συνέλθουμε (θα "προσαρμοστούμε") και θα επανέλθουμε...


Υ.Γ. Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Α, και προφανώς επηρεασμένο απ' τον Τομ Ρόμπινς.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ...

Το κατάστημα θα παραμείνει κλειστό κατά την καλοκαιρινή περίοδο. Λέμε "όχι" στις εκπτώσεις, δε μας ενδιαφέρει να πουλήσουμε παραπάνω και επειδή καιρό τώρα το μυαλό μας είχε φύγει, μη μπορώντας να σταυρώσουμε λέξη...κλείνουμε για καλοκαίρι...

Πάμε να πιάσουμε τον ήλιο και να λιώσουμε από κάτω του...Μεταμορφωνόμαστε σε ηλιακούς συλλέκτες και σας χαιρετάμε...Πάμε να συναντήσουμε τραγούδια και παραλίες, να γίνουμε λίγο άνθρωποι..."με κρασί, με καπνό, με δυο νότες..."

Καλό Καλοκαίρι...

ΣΕ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ (?) ...

Η μεγαλύτερη καινοτομία στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, αυτό που θα ήταν πιο πρακτικό και εναρμονισμένο με τις συνήθειες και την κουλτούρα μας θα ξεκινούσε στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού...
Μαθαίνουμε να μετράμε αντίστροφα...αντίστροφα μετράμε να μαθαίνουμε...

1,2,3,4,5...5,4,3,2,1...

Μ' έναν ήλιο να καίει...που τον ζεις σε μικρές δόσεις...γιατί δεν κάνει παραπάνω...

Ξεκινάω να μετράω από το 1 όταν αριθμώ όσα έχω να κάνω...ζω μια ζωή που για να μετρήσω τα όνειρά μου πρέπει να μετρήσω όσα δεν έχω κάνει...ξεκινάω από το 5 για να φτάσω στο 1 που είναι και το μόνο που κατάφερα να κάνω...

Κι ο ήλιος δε λέει να σταματήσει να καίει...

Σ' αυτή την ηλιόλουστη Ελλάδα, πες μου πότε δεν έχεις υποχρεώσεις...
Καταλαβαίνεις πόσο σπουδαία ζεις, αφού τελειώσει αυτό που έζησες...κατασκευάζεις αναμνήσεις γιατί σε πραγματικό χρόνο είχες τόσα πολλά να κάνεις που δεν μπορούσες να το συνειδητοποιήσεις...δε σου έφτανε, ηθέλες κι άλλο...

Τα παιδιά παίζουν μπάλα, κάτω απ' τον ήλιο που καίει...
κι άργησαν να γυρίσουν σπίτι και έχουν και να διαβάσουν...
κάτι κυνηγάνε τα παιδιά, η μπάλα έχει σκάσει...δεν κυνηγάνε τη μπάλα τα παιδιά, κυνηγάνε να προλάβουν τη ζωή τους...

Η ζωή προδιαγράφεται από το άγχος και τις υποχρεώσεις που υπαγορεύει η προηγούμενη γενιά...παρόλο που ο ήλιος καίει...
σχολείο, πανεπιστήμιο, στρατός, δουλειά, οικογένεια...κλειστοφοβικό και προδιεγεγραμένο...
ο ήλιος που καίει σου φταίει τώρα...μα καλά στον κόσμο του είναι;;;εδώ εμείς τρέχουμε κι αυτός συνεχίζει και καίει; πώς να του αντισταθώ;;;

Πότε ζεις;;;όταν θέλεις, δεν προλαβαίνεις...μετά όμως μπορεί να βρέχει...
μαθαίνουμε να μετράμε αντίστροφα...σε 5 χρόνια τελειώνω το σχολείο...σε 2 μήνες έρχεται καλοκαίρι, σε 10 μήνες τελειώνω το στρατό, σε 15 μέρες παίρνω άδεια...κοιτάζω απ' το παράθυρο τον ήλιο που καίει...

Θα τρέξω τώρα για να ζήσω όπως θέλω μετά...αλλιώς θα χάσω τη σειρά μου...πότε (παί)ζεις;;;

Τα παιδιά παίζουν μπάλα μέχρι το βράδυ κι ο ήλιος με καίει...

"Δε θέλω να είμαι ένας ακόμα παγωμένος ποταμός, ένας ακόμα που φοβήθηκε να σηκωθεί απ' τον πάτο...θέλω να είμαι η μουσική που ξαγρυπνάει μαζί σου...", να κάθομαι κάτω απ΄τον ήλιο που καίει κι εσύ να "ρίχνεις πέτρες μες στα κύματα"...θέλω να είμαι η μουσική, για να μετράω τα απαραίτητα...
...αν δεν "μπω" στο 1, απλά θα περιμένω για το επόμενο μέτρο...κι έτσι θα φτιάχνουμε μουσική κάτω απ΄τον ήλιο που καίει, καπνίζοντας τα τσιγάρα που βιαστήκαμε να σβήσουμε, ο ήλιος θα καίει και τα παιδιά θα παίζουν μπάλα μέχρι το βράδυ...

Υ.Γ. Η αποχή είναι μια αναμφισβήτητη πολιτική επιλογή, η οποία όμως με τη σειρά της...συμπαθούσε και θα συνεχίζει να συμπαθεί το μπλε σκούρο και το μαύρο...

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗ VAPONA...!!!!

Πρέπει να είχες δουλειές στο σπίτι, αυτό το Σαββατοκύριακο...
Καλοκαιρινά - χειμωνιάτικα...Vapona, ναφθαλίνη για να μη μας φάει ο σκώρος...

Ήθελα πριν κάνεις καμια βιαστική κίνηση, να σου θυμίσω κάτι γιατί από πέρσι το χειμώνα πολύ μου άρεσες...
Από τότε που καθιέρωσες στο στυλ σου το παλαιστινιακό μαντήλι μ' αρέσεις περισσότερο...
Για την ακρίβεια, μετράς περισσότερο...
Φοβήθηκα που λες μην το κρύψεις και δε σε δω μ' αυτό, τώρα το καλοκαίρι...

Εκεί που είναι must να πηγαίνεις τώρα πια για διακοπές...κάνει μια ψυχρούλα...και δε θέλω να κρυώσεις...
Μ' άρεσεις πολύ σε πορείες, ποτάκια (δώσε σημασία στη λεπτομέρεια...το υποκοριστικό είναι πιο κοντά στην έννοια της συνήθειας και του χαλαρά -χαλαρά, όχι ήσυχα- !!!!) κι εξορμήσεις με το επαναστατικό σου look.
Η πολιτικοποίηση και η εξέγερση έχει στυλ...

Εγώ έτσι κι αλλιώς πρέπει να μείνω σ' αυτό που δείχνεις και δηλώνεις...αυτό δεν είσαι εξάλλου; Αυτό δε θέλεις να πιστεύω για σένα;
Και μ' αρέσει να σ' ακούω να μου λες και ξεκομμένες πιασάρικες φιλοσοφικές και επαναστατικές - πάντα- φρασούλες...

Δεν έχω κάτι μαζί σου...φταις κι εσύ που ακολουθείς, αλλά το πρόβλημα είναι το lifestyle...
Όλων των ειδών...
Η μόδα της εξωτερικής εμφάνισης διαπερνά τα πάντα...είναι αταξική -καλό δεν ήταν;-

Απλά τα βάζω λίγο παραπάνω μαζί σου γιατί δεν το υποστηρίζεις καλά...
Έχω για παράδειγμα αναστολές κι ενστάσεις για το αν θα πηγαίνει το μαγιό λαχούρι (!!!) - ένας φίλος και σπουδαίος πωλητής, μου είπε ότι θα φορεθεί πολύ φέτος- με το παλαιστινιακό παρεό σου...

Δεν είναι ότι έχω δίκιο...δεν ισχύει κάτι τέτοιο...
Απλά αντιδρά ο οργανισμός μου στο δήθεν...της ασυνέπειας...του πρέπει να δείξω κάτι συγκεκριμένο...και όταν αυτό δε υποστηρίζεται συνολικά από τη ζωή σου...
Φόρα ότι θέλεις...πήγαινε όπου θέλεις...

Τα ρούχα, τα μέρη, οι μουσικές και οι εικόνες έχουν ελεύθερη πρόσβαση...οι προθέσεις που φοβάμαι ότι έχεις με προκαλούν...
Μπορεί όντως το χρυσό πέδιλο να φωσφορίζει στο σκοτάδι και να βοηθά στην κατάβαση για τη σκηνή σου...μπορεί να φταίει ο συνοδός σου που έτσι σε βλέπει γυναίκα...έτσι σε θεωρεί "περιποιημένη"...

Αλλά ρε γαμώτο...ξεκόλλα...καλοκαίρι έρχεται...είναι όλα πιο απλά...διακοπές θα πας...Μην τη μεταφέρεις την πόλη σου μαζί σου...

Αυτά για σήμερα...

Ο ΞΕΝΟΣ ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ...

Ο Μάιος είναι ήλιος...είναι υπόσχεση...
Τον συμπαθούσα πολύ πάντα...

"Ζεστός καιρός, τέλος του Μάη κι ένα αεράκι να φυσάει..."
Είναι εκείνη η εποχή που δεν έχεις λόγο πλέον να λες ότι το καλοκαίρι είναι μακριά...
Καταφθάνει...

Σου έρχονται στο μυαλό σημαντικές εμμονές σου...σου έρχονται στο μυαλό αλμυρές πεταλούδες σε μπλε φόντο...ξεχνιέσαι στις χαραυγές, όταν χαράζει...!!!
Ώρες ατέλειωτες σε μια παραλία..."κι ανοίγει η σκέψη σου σαν αεροφωτογραφία"
(Σε αυτό ακριβώς το σημείο, είμαι σίγουρος για το πόσο με βρίζετε, εσείς οι ηλιοφοβικοί...)

Αφορμή ήταν όλα αυτά. Για να σκεφτώ συνειρμικά κάποια άλλα ζητήματα.
Μου ήρθαν στο μυαλό όλοι αυτοί οι δουλοπρεπείς και με σάλια που τρέχουν καταστηματάρχες και ιδιοκτήτες ξενοδοχειακών μονάδων το καλοκαίρι. Αυτοί που μόλις δουν
τουρίστα "εκ της Δύσεως", ανοίγει το μάτι τους.
Πλένει τα πιάτα ο Αλβανός για να εξυπηρετηθεί ο Αγγλογάλλος.
Μόνιμη παθογένεια. Της καθημερινής μας ζωής, μάλιστα.

Διαχρονικά, μας αρέσει εδώ κάτω να αυτοπροσδιοριζόμαστε με άξονα τη Δύση και μάλιστα με όρους μειωτικούς. Εμείς είμαστε μέρος της εκβιομηχανισμένης Δύσης και μόνο οι χάρτες μας θέλουν μέρος της βαλκανικής χερσονήσου...εμείς έχουμε ιστορία...κάποτε ήμαστε οι πρώτοι...

Σε εσένα μιλάω. Που βρίζεις τον Αλβανό και τον Πακιστανό...τι θα έκανες αν είχες γείτονα έναν "πολιτισμένο"??? Ότι έκαναν πάντα οι όμοιοί σου...θα προσκυνούσες και θα ένιωθες υπερηφάνεια που σε κάνουν παρέα σπουδαίοι άνθρωποι...

Στη χώρα του "φαίνεσθαι", σημασία στο ζήτημα των μεταναστών έχει η οικονομική κατάσταση και ο τόπος καταγωγής.
Μικροί μου "τσιφτετέληνες" δε σας φταίνε οι ξένοι...σας φταίει από πού έρχονται...
Οι άπλυτοι...έτσι δε λέτε...;;;

Και τώρα θ' αρχίσεις να πιπιλάς καραμέλες για έλλειψη μεταναστευτικής πολιτικής...
Εντάξει, σαφώς και χρειάζεται...αλλά ειδικά εσύ πάλεψέ το μέσα σου πρώτα...
Άκουσες μερικά έτοιμα επιχειρήματα και τα χρησιμοποιείς συνεχώς...

Σου πήραν οι ξένοι της δουλειές...ε, τι να κάνουμε...αφού εσύ δεν είσαι για χειρωνακτικές εργασίες...εσύ είσαι μόνο για αυτά που έχεις ορίσει ως σπουδαιότερα...

Πάντα ήσουν ξενόδουλος, φοβισμένος και ψωροπερήφανος...
Δεν έμαθες ποτέ να συνυπάρχεις αρμονικά με το διαφορετικό σου...
Το δικό σου ήθελες πάντα να προωθείς...το καθαρό, το αυθεντικό το κοντινό σου...

Αλλά που θα πάει, θα έρθουμε στα ίσια μας...
Εγώ προσωπικά θα ηρεμήσω όταν θα χτίζουμε τα σπίτια και θα δουλεύουμε στις επιχειρήσεις αυτών που βασάνισες...

Να 'σαι σίγουρος..."πέντε αιώνες δύσης εθνικής θα ζήσεις από δώ και μπρος

με αγγλικές αλφαβήτες, μαλλιαροί μου Ελλαδίτες, θλιβερές μου πορδές"...